Muhakeme

İki öfkeli adam, bir garibanı tartaklayıp yerlerde sürükleye sürükleye şikayetçi olmak için mahkemeye götürürler. O esnada olayı gören dört yaşında bir çocuk, arkadaşlarıyla birlikte olay yerine koşar.

Kadının karşısına çıkarılan öfkeli adamlardan biri konuşmaya başlar;

“Efendim biz üç arkadaştık. Birlikte bir iş yaptık ve bu işten güzel bir para kazandık. Yalanı yok, birbirimize itimadımız yoktu. Paramızı hepimizin güveneceği birine, yani buna emanet ettik ve altını çize çize, üçümüz bir araya gelmedikçe bu parayı hiç kimseye veremeyeceksin diye tembihledik. Ama o bize hıyanet etti.

Kadı yaka paça sürüklenen adama bakar;

– Doğru mu söylüyor bunlar?

– Doğru efendim ama eksik.

– Nasıl yani?

– Evet, bunlar dün akşam bana bir kese para bıraktılar ve bir araya gelmedikçe hiçbirimize verme dediler. Ancak henüz elli adım bile gitmeden içlerinden biri geri geldi ve altınları istedi. Uzaktan bakın veriyorum diye bağırdım, bu ikisi de kafa sallayıp tamam dediler. Söyleyin başka ne yapabilirim ki?

Kadı bu kez diğerlerine döner:

– Peki, buna ne diyeceksiniz?

– Onu da açıklayalım. Keseyi emanet edip giderken şimdi burada olmayan arkadaşımız aniden durdu.

– Bütün paramızı emanetçiye bıraktık ama bu akşam ne yiyeceğiz? dedi. Biz de harcanacak kadar bir şeyler almasına izin verdik. Hepsini alıp kaybolacağını nereden bilebilirdik?

– Hımmmm. Şimdi iş açığa çıktı. Arkadaşınız paraları alıp kaçtı desenize.

– Evet, ama biz emanet verdiğimiz adamı tanırız. Ona üstüne basa basa üçümüz bir araya gelmedikçe verme dedik mi, dedik. O da bunu kabul etti mi, etti. Uyanık olsaydı da aldanmasaydı. Madem bir saflık yaptı, ceremesini çeksin, bedelini kesesinden ödesin.

Ödesin demek kolay ama adam o kadar parayı verecek güçte değildir. Zaten üzgün ve bitkindir. Ağlamamak için dudaklarını ısırır ve büyük bir teslimiyetle boynunu büker. Zor duyulan titrek bir sesle:

– Hatalıyım efendim der, cezama razıyım. Hava bir anda emanetçinin aleyhine döner. Merhametli kadı gözlerini kısar, sakalını sıvazlar. Bir çıkış yolu arar. Arar ama nereye kadar? İşte tam bu sırada kalabalığın arasındaki küçük çocuk adamın elinden tutar:

– Ağlama be amca der, kendini niye üzüyorsun ki?

– Nasıl üzülmem be gülüm, başıma gelenleri duydun işte.

– Sen gel beni dinle ve de ki: Kese bende.

– Haydi, istediğin gibi olsun. Diyelim ki kese bende olsun.

– Emaneti almaları için bunların üç kişi birlikte olmaları gerekmiyor mu?

– Gerekiyor.

– Öyleyse söyle onlara getirsinler arkadaşlarını, alsınlar paralarını!

Ne berrak bir muhakeme ve ne müthiş bir zeka değil mi? Eh yıllar sonra İmam-ı Şafi diye anılacak bir çocuk başka nasıl olabilir ki?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir